Ik ben ooit met shiatsu begonnen omdat men zei dat ik daarmee mensen kon helpen hun dromen waar te maken.
Mijn ‘massage-achtergrond’ bestond toen uit niet meer dan een workshop tijdens een wellnessweekend. Toch raakte het idee me zo diep, dat ik me vrijwel direct inschreef voor de opleiding.

En toen moest ik leren voelen. Dat kon niet zo moeilijk zijn, dacht ik. Daar ben ik al snel van teruggekomen.

In het begin leer je vooral hoe je shiatsu geeft: je houding, je druk, je technieken. Maar daarnaast was er iets anders waar steeds naar werd verwezen: de shift. Het subtiele moment waarop er iets verandert. Een effect van je aanraking, van je aanwezigheid.
Die shift werd mijn grootste worsteling in dat eerste jaar. Want hoe voelde je die eigenlijk?

Toen begon ik te begrijpen: ik moest niet harder werken, maar beter leren VOELEN.

Inmiddels weet ik wel wat het betekent.
Voelen is mijn hoofd uitzetten en zuiver waarnemen. Meebewegen met wat zich aandient. Soms bijsturen, soms alleen ondersteunend aanwezig zijn. Soms zacht, soms met een stevigere aanzet — maar altijd binnen de grenzen die het lichaam zelf aangeeft.

Voelen is: volledig aanwezig zijn.
Voelen is luisteren zonder woorden.
Voelen is werken met aandacht in plaats van aannames.

En ja… voelen is een prachtige job.

Die eerste verwondering over wat je met voelen kunt bereiken, wakkerde ook mijn nieuwsgierigheid aan. Ik wilde meer ontdekken, meer verdiepen, meer leren luisteren met mijn handen.
Sindsdien ben ik eigenlijk niet meer gestopt met ontdekken.

Chi Nei Tsang (orgaanmassage), Shiatsu & pijnbestrijding, Central Channel Release (traumabehandeling), Taoïstische stoelmassage en massage bij kanker zijn daar voorbeelden van. Verschillende methodieken, één gemene deler: voelen als ingang tot verandering.